08.09 ZWYCZAJNE PAKISTAŃSKIE ŻYCIE - spotkanie z Joanną Kusy

Muzeum Azji i Pacyfiku zaprasza na spotkanie z Joanną Kusy, antropolożką, mieszkającą w Karaczi, promujące jej książkę "ZWYCZAJNE PAKISTAŃSKIE ŻYCIE". 

Wtorek 8 września, godz. 18.00

Muzeum Azji i Pacyfiku, ul. Solec 24, Warszawa.

Wstęp wolny

Joanna Kusy – Polka w środku muzułmańskiego świata – etnolożka, szczęśliwa żona Pakistańczyka, mama małego chłopca. Po wielu wahaniach zamieszkała w Karaczi z mężem i jego rodziną. Pakistan nie przestaje być dla niej wyzwaniem, choć powoli staje się drugim domem. Zdarza się jej tu już (czasem!) usłyszeć: „Jesteś taka jak my”.

To książka o moim życiu w Karaczi – największym mieście Pakistanu. Nie ma w niej doniosłych wydarzeń, orientalnych dramatów, wstrząsających historii z kałasznikowem w roli głównej. Jest garść wrażeń z kilku lat, gdy ślubne błyszczące ciuchy zawisły w szafie, a henna na rękach wyblakła. Moja decyzja – o ślubie z Wasimem i wyjeździe z Polski – przestała już być tematem rozmów dla rodziny i znajomych. Z egzotycznych rekwizytów najczęściej używam dupatty i wałka do roti, choć broń palna, z którą Pakistan często się kojarzy, to ważny kontekst życia wszystkich karacziwali – mieszkańców Karaczi. 

Piszę o codzienności: co jemy, jak się ubieramy, jak wygląda dom i jak się w nim żyje. Jakie jest nasze podwórko i ulica, jak doświadczam miasta i jego wspaniałych okolic – prowincji Sindh. Gdzie się leczymy, kogo spotykam, czego się boję i co mnie urzekło. Jak świętują muzułmanie i jak z większości stałam się mniejszością. Wszystko, co mnie otacza, wydawało się na początku tak dziwne, obce i różne od tego, w czym wyrosłam, że byłam pewna, że nie da się tu żyć. 

U początków i w tle wszystkiego, o czym piszę, jest i wiara, i miłość, która naprawdę przenosi góry, skoro doprowadziła mnie do Pakistanu. Pokochałam też Karaczi, którego bez Wasima nigdy nie wybrałabym na miejsce przeprowadzki. Karaczi fascynuje, przeraża, męczy. Mówi się czasem, że jest nieludzkie. Dla mnie jest przejmująco prawdziwe. I uzależnia. Gdy opuszczam to miasto, tęsknię okrutnie. 

Polka ze środka muzułmańskiego świata.

http://www.dwpwn.pl/produkty/947/

Organizacja: Karolina Krzywicka, kustosz MAiP

(kontakt: karolinakrzywicka@wp.pl)

ŚLADAMI EWENKIJSKICH MYŚLIWYCH

Środa, 3.02. godz. 18.00 ŚLADAMI EWENKIJSKICH MYŚLIWYCH - relacja z badań etnograficznych w południowej Jakucji Piotra Wójcika, magistranta Instytutu Etnologii i Antropologii UW. Z cyklu: WYPRAWY NA KRAŃCE ŚWIATA

Olokminski Rejon Republiki Jakuckiej odwiedziłem dwukrotnie lipiec-sierpień 2007 i czerwiec-wrzesień 2009. Latem można dostać się tam wyłącznie drogą powietrzną lub wodną - drogi rozmywają się w syberyjskich błotach (widziałeś kiedyś samochód, który zapadł się pod ziemie? :D Ja widziałem). Podczas pobytu tam zajmowałem się badaniami etnograficznymi lokalnych społeczności, głównym celem pierwszego wyjazdu byli Ewenkowie, drugim rosyjscy osadnicy tych terenów. Życie zarówno jednych, jak i w większości drugich jest w bardzo dużej mierze uzależnione od tajgi i matki Leny - rzeki, toteż w trakcie swojej pracy spędziłem kilka dni w tajdze zarówno z Ewenkami jak i miejscowymi Rosjanami, sami siebie nazywającymi Jakutianami (jako, że czują się już w pełni zaadaptowanymi mieszkańcami Jakucji).

O celach, sposobach, technikach i relacjach zarówno pierwszej jak i drugiej grupy oraz o tym jak wzajemnie układają sobie podział dóbr wszelakich oferowanych przez tajgę właśnie chętnie chciałbym opowiedzieć. Będzie kilka anegdot i opowieści o tym jak im się tam dobrze/tudzież niedobrze w tajdze poluje. Poruszony będzie temat ochrony przyrody i gospodarki leśnej władz rosyjskich i jak się to ma w odniesieniu do praktyk ewenkijskich myśliwych, polujących z dziada-pradziada nad tą samą rzeką od wieków. Trochę o przyrodzie, trochę o geografii, trochę o etnografii. 

Przeplatane wszystko będzie zdjęciami i filmikami ilustrującymi temat spotkania.

Miejsce Spotkania: Galeria Azjatycka,
ul. Freta 5,Warszawa
tel. 0-22 635 28 11

 wstęp wolny